HSP kinderen: zien, voelen en beleven intens
Ze gaan vaak aan hun eigen behoefte voorbij en willen de ander plezieren
Waarom HSP-kinderen zich vaak zo fijn voelen bij dieren
Veel hoogsensitieve kinderen voelen zich opvallend veilig bij dieren. Dat is niet zo gek. Dieren communiceren puur. Zonder dubbele lagen, zonder verborgen verwachtingen en zonder sociale spelletjes.
Bij een hond, kat of paard hoeft een sensitief kind niet voortdurend te scannen of het “het goed doet”. Dieren reageren direct en eerlijk, precies op de laag waar deze kinderen zo sterk in zijn: lichaamstaal, energie en subtiele signalen. Dat geeft rust en haalt de druk van de ketel.
Veel herkenning?
Herken je jouw zoon of dochter in deze kenmerken? Dan kan het enorm helpend zijn om beter te begrijpen wat er in je kind omgaat en wat je kunt doen om overprikkeling te voorkomen.
Want ja, die gevoeligheid kan soms zwaar voelen. Maar het is óók een prachtige kracht.
En hoe zit het met hoogbegaafdheid?
Ook tussen hooggevoeligheid en hoogbegaafdheid bestaat overlap. Beide kinderen kunnen diep denken, intens voelen, perfectionistisch zijn, een sterk rechtvaardigheidsgevoel hebben en zich anders voelen dan hun omgeving. Toch is er een belangrijk verschil.
Bij hoogbegaafdheid komt de intensiteit vaak vooral voort uit cognitieve snelheid:
“Mijn hoofd gaat sneller.”
Bij hooggevoeligheid komt de intensiteit vooral voort uit zintuiglijke en emotionele verwerking:
“Mijn systeem voelt dieper.”
Sommige kinderen zijn beide. Maar niet elk hoogsensitief kind is hoogbegaafd, en andersom ook niet. Twijfel je wat er bij jouw kind speelt? Dan kan het fijn zijn om daar samen rustig naar te kijken.
Michelle zit vaak in haar eigen wereld. Ze kijkt dromerig uit het raam, denkt veel na en lijkt soms wat afwezig. In de klas doet ze haar best. Ze is rustig, gevoelig en oplettend. De juf zegt zelfs:
“Van Michelle wil ik er wel tien in de klas.”
Maar thuis zie jij iets heel anders. Daar komen de spanning, frustratie en overprikkeling eruit. Michelle kan dwingend zijn, ineens ontploffen of zich volledig terugtrekken. En jij vraagt je af: hoe kan het dat school haar als het ideale kind ziet, terwijl het thuis zo schuurt?
Je moedigt haar aan om lekker met andere kinderen te spelen, maar eigenlijk kleurt ze liever alleen, even zonder vriendinnen die tegen haar praten, dingen van haar vragen of voorbijgaan aan haar eigen wensen. Je ziet dat ze mee wil doen, maar ook hoe spannend ze het vindt. Nieuwe mensen, drukte, sociale regels, verwachtingen: het kost haar veel.
Je merkt dat ze zich anders voelt. Dat haar batterijtje snel leeg is. Dat ze veel oppikt, veel voelt en alles diep verwerkt. En ergens zie je ook iets wat pijn doet. Het is alsof haar sprankeling langzaam wat naar de achtergrond verdwijnt.
Vind je veel herkenning in dit verhaal? Dan is het goed om je eens te verdiepen in hoogsensitiviteit bij kinderen.
